P-047 แต่เพียงผู้เดียว (2011) – การหยิบยืมชีวิตผู้อื่นสู่การตั้งคำถามถึงตัวตนที่แท้จริง ผลงานดราม่าอินดี้ชั้นครูของวงการหนังไทย
ในฐานะภาพยนตร์แนวดราม่า-จิตวิทยาอิสระระดับมาสเตอร์พีซของภาพยนตร์ไทย (Iconic Thai Independent Cinema Masterpiece) P-047 (2011) หรือในชื่อไทย แต่เพียงผู้เดียว ผลงานการเขียนบทและกำกับโดย คงเดช จาตุรันต์รัศมี คือผลงานที่สร้างชื่อเสียงในระดับนานาชาติด้วยการได้รับเลือกเข้าฉายในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส ภาพยนตร์เรื่องนี้พาผู้ชมไปสำรวจภาวะความแปลกแยก ความว่างเปล่า และวิกฤตตัวตนของคนเมือง ผ่านเรื่องราวของชายหนุ่มสองคนที่มีพฤติกรรมแอบเข้าไปใช้ชีวิตในห้องพักของคนแปลกหน้าชั่วคราว การขโมยเศษเสี้ยวความทรงจำและประสบการณ์ของผู้อื่น นำพาพวกเขาไปสู่การตั้งคำถามเชิงปรัชญาอันลึกซึ้งว่า ในโลกที่ทุกสิ่งล้วนเป็นการคัดลอกและดัดแปลง สิ่งใดกันแน่ที่เป็นของเราอย่างแท้จริง “แต่เพียงผู้เดียว”
เรื่องย่อ: พฤติกรรมชำแรกชีวิตคนแปลกหน้า สู่การสูญหายของตัวตน
เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นกับ เล็ก (รับบทโดย อภิชัย ตระกูลเผด็จไกร หรือ เล็ก Greasy Cafe) ช่างทำกุญแจผู้เงียบขรึม ใช้ชีวิตเรียบง่ายและไม่เคยยึดติดกับสิ่งใด เขามีความสุขเล็กๆ อยู่กับการได้ปั๊มลูกกุญแจสำรองของลูกค้าที่นำมาให้ทำ วันหนึ่ง เล็กได้รู้จักกับ ก้อง (รับบทโดย ปริญญา งามวงศ์วาน) คนขายหนังสือแผงลอยร้านตรงข้าม ผู้มีความฝันอยากเป็นนักเขียน ก้องมีปมความหลังอันเจ็บปวดเกี่ยวกับความรักและพยายามมองหาแรงบันดาลใจใหม่ๆ ให้กับชีวิต
ทั้งสองคนได้ร่วมมือกันทำสิ่งที่ไม่คาดคิด นั่นคือการใช้กุญแจผีที่เล็กแอบปั๊มเก็บไว้ ไขเข้าไปในห้องพักของคนแปลกหน้าในยามที่เจ้าของห้องไม่อยู่ พวกเขาไม่ได้เข้าไปเพื่อขโมยทรัพย์สินมีค่า แต่เข้าไปเพื่อ “หยิบยืมชีวิต” สวมรอยกิน ดื่ม นอน ฟังเพลง และสัมผัสร่องรอยการมีอยู่ของเจ้าของห้องคนนั้นเพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนจะจากไปโดยทิ้งทุกอย่างไว้เหมือนเดิม ทว่ายิ่งล่วงล้ำเส้นแบ่งพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่นมากขึ้นเท่าใด เส้นแบ่งระหว่างชีวิตของคนอื่นกับชีวิตของพวกเขาก็ยิ่งเลือนราง จนกระทั่งเหตุการณ์ปริศนาและการเดินทางสู่ชนบททำให้ตัวตน ความทรงจำ และความจริงของทั้งคู่เริ่มซ้อนทับ บิดเบี้ยว และยากจะแยกแยะว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นของใครกันแน่
สุนทรียะแห่งความเงียบงันและการชำแหละจิตวิญญาณมนุษย์ร่วมสมัย
P-047 (2011) โดดเด่นด้วยการสร้างบรรยากาศภาพยนตร์ที่นิ่ง เงียบ ละเมียดละไม แต่ทรงพลังในการสะกดความรู้สึก (Contemplative & Melancholic Atmosphere) ผู้กำกับ คงเดช จาตุรันต์รัศมี ใช้จังหวะการเล่าเรื่องที่เปิดกว้างให้คนดูร่วมตีความ ถ่ายทอดความอ้างว้างของกรุงเทพฯ ผ่านมุมมองงานภาพที่ประณีตโดย ม.ร.ว. อัมพรพล ยุคล การแสดงของ อภิชัย ตระกูลเผด็จไกร ถ่ายทอดความว่างเปล่าผ่านแววตาได้อย่างน่าทึ่ง ขณะที่ ปริญญา งามวงศ์วาน ก็ส่งมอบมิติของชายหนุ่มผู้โหยหาตัวตนได้อย่างยอดเยี่ยม
ความยอดเยี่ยมของภาพยนตร์เรื่องนี้คือ การตั้งคำถามเชิงปรัชญาที่คมคายเกี่ยวกับภาวะ “ตัวตน” (Identity) และ “ความทรงจำ” (Memory) หนังสะท้อนว่ามนุษย์ทุกคนต่างหยิบยืมเรื่องเล่า รสนิยม ความคิด และประสบการณ์จากคนรอบข้างมาประกอบร่างจนกลายเป็นตัวเรา หากลอกเปลือกสิ่งที่เราหยิบยืมมาจากโลกใบนี้ออกไปจนหมด เราจะยังคงหลงเหลือตัวตนที่เป็นของเราเองอย่างแท้จริงหรือไม่ ทำให้ผลงานเรื่องนี้กลายเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ไทยนอกกระแสที่ทรงคุณค่าและเป็นที่จดจำอย่างยิ่ง
ทำไมถึงเป็นภาพยนตร์ที่คุณต้องไปเป็นพยานด้วยตัวเอง?
- การแสดงนำอันทรงพลังของ เล็ก Greasy Cafe (อภิชัย ตระกูลเผด็จไกร): การสวมบทบาทช่างทำกุญแจผู้ไร้ตัวตนได้อย่างเป็นธรรมชาติ ลึกซึ้ง และตรึงอารมณ์
- พล็อตเรื่องเชิงปรัชญาที่สดใหม่และชวนขบคิด: ไอเดียการหยิบยืมชีวิตคนแปลกหน้าเพื่อค้นหาความหมายของการมีชีวิต
- ภาษาภาพยนตร์และงานกำกับระดับมาสเตอร์คลาส: ฝีมือการกำกับของ คงเดช จาตุรันต์รัศมี ที่คุมโทนความเหงาและสะท้อนภาพเมืองหลวงได้อย่างจับใจ
- ภาพยนตร์ขึ้นหิ้งสำหรับคอหนัง Drama, Mystery, Indie, Art-house: ผลงานระดับรางวัลที่เปิดมิติใหม่ให้กับวงการภาพยนตร์ไทยและท้าทายความคิดของผู้ชม
