เรื่องรัก น้อยนิด มหาศาล Last Life in the Universe (2003)

เรื่องรัก น้อยนิด มหาศาล (Last Life in the Universe) (2003) – ห้องพักกรุงเทพฯ ความเงียบงันของคนแปลกหน้า และความรักที่หล่นหายในจักรวาลอันเวิ้งว้าง

เรื่องรัก น้อยนิด มหาศาล (Last Life in the Universe) (2003) ผลงานการกำกับระดับมาสเตอร์พีซของ เป็นเอก รัตนเรือง ร่วมเขียนบทกับนักเขียนรางวัลซีไรต์ ปราบดา หยุ่น ร่วมทุนสร้างระหว่างไทยและญี่ปุ่น ถ่ายภาพโดย คริสโตเฟอร์ ดอยล์ (Christopher Doyle ผู้กำกับภาพคู่บุญของ หว่องกาไว) คือภาพยนตร์ดราม่า-โรแมนติกเคว้งคว้าง (Melancholic Romance) ขึ้นหิ้งของไทยที่ได้รับเลือกให้เข้าฉายในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส โดย ทาดาโนบุ อาซาโนะ สามารถคว้ารางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยม (Upstream Prize) มาครองได้สำเร็จ นำแสดงโดย ทาดาโนบุ อาซาโนะ (Tadanobu Asano), ศิริพรรณ รัตนหิรัญญา (นิต้า-ศิริลักษณ์ เนาวรัตน์ หรือ สินิตตา บุณยศักดิ์) และ เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์ (พลอย)

เรื่องย่อ: ชายหนุ่มผู้พยายามฆ่าตัวตาย อุบัติเหตุชนน้องสาว สู่การพักพิงใจในบ้านริมน้ำ

เรื่องราวเกิดขึ้นในกรุงเทพมหานคร เค็นจิ (ทาดาโนบุ อาซาโนะ) ชายหนุ่มชาวญี่ปุ่นผู้รักความสะอาด มีภาวะย้ำคิดย้ำทำ (OCD) และทำงานเป็นบรรณารักษ์ในห้องสมุดของเจแปนฟาวน์เดชัน เขารู้สึกแปลกแยกจากโลกและพยายามวางแผนฆ่าตัวตายหลายต่อหลายครั้งแต่ล้มเหลวเสมอ วันหนึ่ง พี่ชายของเขาซึ่งเป็นสมาชิกแก๊งยากูซ่าถูกคู่อริบุกมายิงสังหารในห้องพักของเค็นจิ เค็นจิพลั้งมือยิงมือสังหารตายและต้องหลบหนีออกจากอพาร์ตเมนต์

ในค่ำคืนเดียวกันนั้น ขณะที่เค็นจิกำลังจะกระโดดสะพานเพื่อจบชีวิต เขาได้พบกับ สองพี่น้อง นิด (เฌอมาลย์ บุญยศักดิ์) และ น้อย (สินิตตา บุณยศักดิ์) แต่ทันใดนั้นเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ส่งผลให้นิดเสียชีวิตคาที่ เค็นจิต้องติดตามน้อย หญิงสาวผู้ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อย ไม่เป็นระเบียบ และมีบุคลิกตรงข้ามกับเขาอย่างสิ้นเชิง ไปพักอาศัยที่บ้านไม้หลังเก่าริมน้ำในชนบท ท่ามกลางความเงียบงัน การสื่อสารผ่านภาษาอังกฤษกระท่อนกระแท่น และการทำความสะอาดบ้านอันรกรุงรัง ทั้งสองคนที่มีหัวใจแหลกสลายและรู้สึกไร้ตัวตนในจักรวาลกลับค่อยๆ เชื่อมโยงจิตวิญญาณและกลายเป็นที่พึ่งพิงทางใจของกันและกัน

สุนทรียะแห่งความนิ่งเงียบ แสงสีของคริสโตเฟอร์ ดอยล์ และความเหงาร่วมสมัย

หนังโดดเด่นด้วยลายเซ็นการกำกับของ เป็นเอก รัตนเรือง ที่ปล่อยให้ภาพ จังหวะความเงียบ และสิ่งของบอกเล่าความรู้สึกแทนคำพูด งานกำกับภาพของ คริสโตเฟอร์ ดอยล์ ใช้การจัดแสงโทนเขียว อมเหลือง และการเคลื่อนกล้องที่ให้ความรู้สึกล่องลอย ชวนฝัน สะท้อนภาวะความเหงาและความแปลกแยกของเมืองหลวงออกมาได้อย่างงดงามและมีเสน่ห์เฉพาะตัว บทสนทนาที่ถูกกลั่นกรองโดย ปราบดา หยุ่น มีความเป็นวรรณกรรมร่วมสมัย เคมีระหว่าง ทาดาโนบุ อาซาโนะ และ สินิตตา บุณยศักดิ์ เต็มไปด้วยความเรียบง่าย เป็นธรรมชาติ แต่ทรงพลังอย่างลึกซึ้ง

ทำไมถึงเป็นภาพยนตร์ที่คุณต้องไปเป็นพยานด้วยตัวเอง?

• รางวัลระดับนานาชาติจากเทศกาลภาพยนตร์เวนิส: บทพิสูจน์การแสดงชั้นครูของ ทาดาโนบุ อาซาโนะ ที่ถ่ายทอดความสิ้นหวังและความอบอุ่นได้อย่างละเมียดละไม
• งานภาพระดับมาสเตอร์พีซโดย Christopher Doyle: การบันทึกภาพกรุงเทพฯ และบ้านริมน้ำในมุมมองที่ทั้งแปลกตา ละมุนตา และเหงาจับใจ
• จุดบรรจบของยอดฝีมือภาพยนตร์ไทย: การผนึกกำลังระหว่างผู้กำกับ เป็นเอก รัตนเรือง และนักเขียน ปราบดา หยุ่น ที่กำหนดทิศทางหนังอินดี้ไทยยุค 2000s
• การถ่ายทอดสภาวะความเหงาของมนุษย์เมือง: เข้าถึงแก่นของความโดดเดี่ยว การอยากหายไปจากโลก และการพบใครสักคนที่ช่วยให้เราอยากมีชีวิตอยู่ต่อ
• ผลงานขึ้นหิ้งสำหรับคอหนัง Thai Indie Cinema, Melancholic Romance, Art House, Christopher Doyle, Slow Cinema: หนึ่งในภาพยนตร์ไทยที่งดงาม ทรงคุณค่า และได้รับการยอมรับจากนักวิจารณ์ทั่วโลกมากที่สุดตลอดกาล