The Seven Year Itch (1955) เจ็ดปีคันใจ – ตำนานกระโปรงขาวสะบัดลม รถไฟใต้ดินนิวยอร์ก และความเย้ายวนระดับป๊อปคัลเจอร์ของ มาริลิน มอนโร
ในฐานะนักวิจารณ์และผู้สร้างสรรค์ผลงานภาพยนตร์ที่ติดตามผลงานภาพยนตร์คลาสสิกคอมเมดี้ฮอลลีวูดยุคทอง (Golden Age Hollywood Romantic Comedy) ผลงานมาสเตอร์พีซของผู้กำกับระดับตำนาน บิลลี ไวลเดอร์ (Billy Wilder จาก Some Like It Hot, Sunset Boulevard) และไอคอนิกตลอดกาลของ มาริลิน มอนโร (Marilyn Monroe) The Seven Year Itch (1955) ดัดแปลงจากบทละครเวทีบรอดเวย์ชื่อเดียวกันของ จอร์จ แอกเซลรอด นำแสดงโดย มาริลิน มอนโร ในบท “หญิงสาวชั้นบน” (The Girl) ประกบคู่กับ ทอม อีเวลล์ (Tom Ewell) ในบท ริชาร์ด เชอร์แมน คือภาพยนตร์โรแมนติกคอเมดี้เสียดสีจิตวิทยาชายวัยกลางคน ที่ไม่เพียงแต่ประสบความสำเร็จอย่างถล่มทลาย แต่ยังสร้างภาพจำระดับประวัติศาสตร์ภาพยนตร์โลกที่ถูกกล่าวขานมาจนถึงปัจจุบัน
เรื่องย่อ: อาถรรพ์รัก 7 ปี ภรรยาไม่อยู่บ้าน และสาวข้างห้องสุดเซ็กซี่
เรื่องราวเกิดขึ้นท่ามกลางคลื่นความร้อนระอุในมหานครนิวยอร์กช่วงฤดูร้อน “ริชาร์ด เชอร์แมน” (รับบทโดย ทอม อีเวลล์) ผู้บริหารสำนักพิมพ์หนังสือปกอ่อนวัยกลางคน เพิ่งส่งภรรยาและลูกชายเดินทางไปพักร้อนหลบคลายร้อนที่ชนบท ริชาร์ดที่ต้องอยู่บ้านคนเดียวตั้งใจจะรักษาวินัยอย่างเคร่งครัด ทั้งการเลิกบุหรี่ เลิกดื่มเหล้า และรักษาสัตย์สาบานแห่งชีวิตคู่
ทว่าความตั้งใจของเขาต้องสั่นคลอน เมื่อเขาเริ่มครุ่นคิดถึงทฤษฎีจิตวิทยาที่ว่า “ผู้ชายเมื่อแต่งงานครบ 7 ปี มักเกิดอาการคันไม้คันมือ อยากนอกลู่นอกทาง” (Seven Year Itch) และความบังเอิญสุดขีดก็เกิดขึ้น เมื่อห้องเช่าชั้นบนมีผู้เช่าใหม่ย้ายเข้ามา เธอคือนางแบบและนักแสดงโฆษณาโทรทัศน์สาวสวยทรงเสน่ห์ ไร้เดียงสา และเปี่ยมด้วยเสน่ห์ดึงดูดใจ (รับบทโดย มาริลิน มอนโร)
กระถางต้นมะเขือเทศที่ตกลงมาจากระเบียงห้องของเธอ กลายเป็นจุดเริ่มต้นให้ริชาร์ดชวนเธอลงมาดื่มเครื่องดื่มในห้องที่มีเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ จินตนาการอันฟุ้งซ่านและโรคประสาทคิดไปเองของริชาร์ดเริ่มเตลิดเปิดเปิง เขาจินตนาการทั้งฉากที่ตัวเองกลายเป็นคาสโนวาพิชิตใจสาว และฉากที่ภรรยาจับได้จนตามมายิงเขาตาย ขณะเดียวกัน มิตรภาพอันแสนอบอุ่น บริสุทธิ์ และเปี่ยมเสน่ห์ของสาวข้างห้องก็ค่อยๆ สั่งสอนให้เขาได้สติและตระหนักถึงคุณค่าของความรักและครอบครัวที่แท้จริง
จุดเด่นและมิติเชิงภาพยนตร์ที่ไม่ควรมองข้าม
The Seven Year Itch (1955) โดดเด่นด้วย ภาพจำระดับอนุสาวรีย์ป๊อปคัลเจอร์: กระโปรงขาวสะบัดลมเหนือตะแกรงรถไฟใต้ดิน (The Subway Grate Dress Scene) ฉากที่มาริลิน มอนโร ในชุดเดรสค็อกเทลสีขาวพลีทยืนรับลมเย็นจากช่องระบายอากาศรถไฟใต้ดินบนถนนเลกซิงตัน อเวนิว พร้อมประโยค “Isn’t it delicious?” ได้กลายเป็นหนึ่งในภาพถ่ายและภาพเคลื่อนไหวที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประวัติศาสตร์ศตวรรษที่ 20
ความยอดเยี่ยมของภาพยนตร์เรื่องนี้คือ การใช้เทคนิคตัดสลับภาพจินตนาการเสียดสีความกังวลใจของมนุษย์ (Neurotic Daydreams & Comic Fantasy) บิลลี ไวลเดอร์ เล่าเรื่องผ่านสายตาและมโนภาพในหัวของริชาร์ดได้อย่างมีชั้นเชิง โดยให้ตัวละครสร้างสถานการณ์ดราม่าหลอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า การแสดงสไตล์คอมเมดี้เล่นใหญ่ของ ทอม อีเวลล์ ตัดกับความใสซื่อ เป็นธรรมชาติ และเซ็กซี่แบบไม่ต้องพยายามของ มาริลิน มอนโร ได้อย่างลงตัว
ไฮไลต์สำคัญที่ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้คุ้มค่าแก่การรับชม
- เสน่ห์อันไร้ขีดจำกัดของ Marilyn Monroe: ถ่ายทอดภาพลักษณ์สาวผมบลอนด์ที่มีทั้งความเซ็กซี่เย้ายวนและความน่ารักใสซื่อบริสุทธิ์
- ฉากเล่นเปียโนเพลง “Chopsticks”: ฉากการปะทะเสน่ห์ระหว่างริชาร์ดกับสาวข้างห้องที่น่ารัก ปนขบขัน และแสดงจังหวะคอมเมดี้ชั้นครู
- การเสียสละทางจิตวิทยาของหนุ่มใหญ่: การสะท้อนความกลัว ความโลภ และความเปราะบางของสถาบันครอบครัวอเมริกันยุคหลังสงคราม
- งานกำกับระดับคลาสสิกของ Billy Wilder: การดัดแปลงละครเวทีมาเป็นภาพยนตร์สีระบบเดอลักซ์ (De Luxe Color) และจอภาพกว้างแบบ CinemaScope
- ความบันเทิงที่ตอบโจทย์คอหนังแนว Golden Age Hollywood, Romantic Comedy, Marilyn Monroe Iconic Role และ Broadway Adaptation: ภาพยนตร์คอเมดี้ระดับตำนานที่ดูเพลิน มอบรอยยิ้ม และเป็นหมุดหมายประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ที่ไม่ควรพลาด
