The Long Walk (2019) – บ่มีวันจาก วิญญาณสาวริมทาง ย้อนเวลารักษาแผลใจ ชนบทลาวแห่งโลกอนาคต และความตายที่ไม่ยอมปล่อยวาง สู่ภาพยนตร์ไซไฟ-สยองขวัญย้อนเวลาเรื่องแรกของลาวโดย แมตตี โด
ในฐานะภาพยนตร์แนวไซไฟ-สยองขวัญจิตวิญญาณย้อนเวลา (Time-Travel Supernatural Sci-Fi Drama Feature) สัญชาติลาว The Long Walk (2019) หรือในชื่อภาษาลาว บ่มีวันจาก ผลงานการกำกับภาพยนตร์ขนาดยาวเรื่องที่สามของ แมตตี โด (Mattie Do ผู้กำกับหญิงคนแรกและคนเดียวของประเทศลาว เจ้าของผลงาน จันทะลี และ น้องฮัก) ร่วมเขียนบทโดย คริสโตเฟอร์ ลาร์เซน (Christopher Larsen) คือผลงานประวัติศาสตร์ที่พาภาพยนตร์ลาวก้าวสู่เวทีระดับโลกอย่างเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติเวนิส (Venice Film Festival) และเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติโตรอนโต (TIFF) หนังสร้างความตื่นตะลึงด้วยการนำเอาความเชื่อเรื่องวิญญาณและเวรกรรมแบบพุทธศาสนาพื้นบ้าน มาหลอมรวมเข้ากับองค์ประกอบโลกไซไฟดิสโทเปียอย่างกลมกลืน นำแสดงโดย ยานนะวุด ติยะคูน (Yannawout Thiakhamphone), วิไลพอน นูคันสิน (Vilouna Phetmany), พอแซง ปะพะพอน (Por Silatsa) และ นูดอม แก้วมะนีวัน (Noutnapha Soydara)
เรื่องย่อ: ชายชราเก็บของเก่า ร่างวิญญาณไร้เสียง สู่การแทรกแซงอดีตเพื่อเปลี่ยนชะตาชีวิตแม่
เรื่องราวเกิดขึ้นในชนบทของประเทศลาวในอีก 50 ปีข้างหน้า โลกแห่งอนาคตที่เทคโนโลยีฝังชิปใต้ผิวหนังเพื่อการชำระเงินดิจิทัลและแผงโซลาร์เซลล์เข้ามาแทนที่ แต่ความยากจนและความเหลื่อมล้ำยังคงไม่เปลี่ยนแปลง ชายชรานิรนามคนหนึ่ง (รับบทโดย ยานนะวุด ติยะคูน) ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวในกระท่อมริมทาง เขาประทังชีวิตด้วยการหาของป่าและเก็บเศษขยะเทคโนโลยีขาย ควบคู่ไปกับการทำหน้าที่ “การุณยฆาต” ผู้หญิงป่วยหนักในหมู่บ้านด้วยความเชื่อส่วนตัวเรื่องการปลดปล่อยวิญญาณ
ชายชรามีความผูกพันกับ “วิญญาณหญิงสาวใบ้” (รับบทโดย นูดอม แก้วมะนีวัน) ผู้ซึ่งเขาพบร่างไร้วิญญาณของเธอข้างถนนเมื่อ 50 ปีก่อนนับตั้งแต่เขายังเป็นเด็ก และกลายมาเป็นวิญญาณผู้พิทักษ์ที่คอยติดตามเขาเงียบๆ ตลอดมา วันหนึ่ง ชายชราค้นพบว่าการจับมือกับวิญญาณสาวตนนี้สามารถพาจิตสำนึกของเขาเดินทางย้อนเวลากลับไปเมื่อ 50 ปีก่อนได้
ในอดีต ชายชราได้พบกับตัวเขาเองในวัยเด็ก (รับบทโดย พอแซง ปะพะพอน) ที่กำลังเฝ้าดูแม่ผู้ป่วยเป็นวัณโรคกระอักเลือดและทุกข์ทรมานอย่างช้าๆ ชายชราเชื่อว่าความทุกข์ระทมจากการเห็นแม่ตายในวัยเด็กคือตราบาปที่ทำลายชีวิตทั้งชีวิตของเขา เขาจึงเริ่มเข้าไปแทรกแซงอดีต บงการตัวเองในวัยเด็ก และพยายามเร่งรัดความตายของแม่เพื่อไม่ให้แม่ต้องทรมาน ทว่าผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงอดีต (Butterfly Effect) กลับส่งผลร้ายแรงและบิดเบี้ยวเกินกว่าที่เขาจะคาดคิด ยิ่งเขาพยายามแก้ไขมากเท่าไร อดีตและอนาคตกลับยิ่งถูกพันธนาการไว้ด้วยวงจรแห่งบาปและความตายที่ไม่มีวันสิ้นสุด
สุนทรียะแห่งความเงียบงัน ลาวฟิวเจอริสซึม และพุทธปรัชญาว่าด้วยกรรม
The Long Walk (2019) โดดเด่นด้วยการสร้างโลกทัศน์แบบ “Lao Futurism” ซึ่งเป็นภาพจำที่แปลกใหม่และหาชมได้ยาก หนังไม่พึ่งพารถยนต์บินได้หรือตึกสูงระฟ้า แต่ผสมผสานถนนลูกรังฝุ่นคลุ้งและบ้านไม้ยกพื้นเข้ากับระบบระบุพิกัดผ่านไมโครชิปในแขน งานกำกับภาพของ แมทธิว อัลเบอร์ติ เน้นช็อตกล้องนิ่งแช่ยาว แสงธรรมชาติ และการเคลื่อนผ่านของตัวละครบนถนนเส้นยาวเปล่าเปลี่ยว ซึ่งทำหน้าที่เป็นดั่งสัญลักษณ์ของการก้าวเดินข้ามกาลเวลาและวัฏสงสาร
ความยอดเยี่ยมสูงสุดของภาพยนตร์เรื่องนี้คือ การตีความ “เรื่องผี” และ “การย้อนเวลา” ผ่านมุมมองทางพุทธศาสนาเรื่องการยึดติดและความไม่ยอมปล่อยวาง ชายชราไม่ได้ย้อนเวลาด้วยเครื่องจักรล้ำยุค แต่ใช้ความผูกพันทางวิญญาณเป็นสื่อกลาง ยานนะวุด ติยะคูน ถ่ายทอดความเงียบขรึม ความเศร้าหมอง และจิตใจที่บิดเบี้ยวได้อย่างน่าขนลุก ขณะที่การปรากฏตัวของวิญญาณสาวไร้บทสนทนามอบทั้งความน่ากลัวและความเห็นอกเห็นใจไปพร้อมกัน ดนตรีประกอบมินิมอลช่วยขับเน้นบรรยากาศความหลอกหลอนทางอารมณ์ได้อย่างลึกซึ้ง
ทำไมถึงเป็นภาพยนตร์ที่คุณต้องไปเป็นพยานด้วยตัวเอง?
- หมุดหมายใหม่ของประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ลาว: ผลงานระดับนานาชาติที่ได้ฉายในเทศกาลระดับโลกทั้ง Venice และ Toronto
- การผสมผสานไซไฟย้อนเวลากับความเชื่อเรื่องผีพื้นบ้าน: การหยิบยกแนวคิด Time Travel มาเล่าผ่านบริบทชนบทเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อย่างมีเอกลักษณ์
- การสะท้อนแนวคิดทางพุทธศาสนาเรื่อง ‘วัฏสงสาร’: ตั้งคำถามต่อการไม่ยอมปล่อยวางความสูญเสีย และผลกรรมที่ตามหลอกหลอนข้ามกาลเวลา
- บรรยากาศ Lao Futurism ที่ไม่เหมือนใคร: การจินตนาการถึงชนบทลาวในอีก 50 ปีข้างหน้าที่เทคโนโลยีอยู่ร่วมกับวิถีชีวิตดั้งเดิม
- ผลงานขึ้นหิ้งสำหรับคอหนัง Sci-Fi, Supernatural, Psychological Horror, Indie, Southeast Asian Cinema: ภาพยนตร์สยองขวัญจิตวิทยาชั้นเลิศที่ลุ่มลึก หลอนเงียบ และชวนให้ขบคิดอย่างยาวนาน
