Bardo, False Chronicle of a Handful of Truths (2022) – บันทึกผิดๆ ของความจริงแค่หยิบมือ ภาพลวงตา อัตชีวประวัติเหนือจริง สู่มหากาพย์แห่งความทรงจำ บาดแผล และรากเหง้าเม็กซิกันของ อเลฮานโดร จี. อินญาริตู
ในฐานะภาพยนตร์แนวดราม่า-คอเมดี้เหนือจริงระดับมหากาพย์ (Epic Surrealist Comedy-Drama Masterpiece) Bardo, False Chronicle of a Handful of Truths (2022) หรือในชื่อไทย บันทึกผิดๆ ของความจริงแค่หยิบมือ (ภาษาสเปน: Bardo, falsa crónica de unas cuantas verdades) ผลงานการกำกับและร่วมเขียนบทของ อเลฮานโดร จี. อินญาริตู (Alejandro G. Iñárritu ผู้กำกับเจ้าของรางวัลออสการ์จาก Birdman และ The Revenant) ร่วมกับ นิโกลัส เจียโคโบเน คือภาพยนตร์ส่วนตัวที่เปรียบเสมือนการชำแหละจิตวิญญาณ ความรู้สึกผิด และตัวตนของคนพลัดถิ่น หนังนำเสนอผ่านลัทธิสัจนิยมมหัศจรรย์ (Magical Realism) เพื่อสำรวจเส้นแบ่งอันเลือนรางระหว่างความทรงจำ ภาพลวงตา และประวัติศาสตร์ นำแสดงโดย แดเนียล คิมิเนซ กาโช (Daniel Giménez Cacho) ยอดนักแสดงแถวหน้าชาวเม็กซิกัน ร่วมด้วย กริเซลด้า ซิซิลิอานี (Griselda Siciliani)
เรื่องย่อ: รางวัลเกียรติยศระดับโลก สู่การเดินทางดำดิ่งสู่โลกหลอนในอดีต
เรื่องราวติดตาม ซิลเวริโอ กามา (รับบทโดย แดเนียล คิมิเนซ กาโช) นักข่าวและผู้สร้างภาพยนตร์สารคดีชาวเม็กซิกันผู้ทรงอิทธิพล ซึ่งย้ายไปตั้งรกรากและประสบความสำเร็จอย่างสูงในนครลอสแอนเจลิส สหรัฐอเมริกา ซิลเวริโอกำลังจะได้รับรางวัลเกียรติยศระดับนานาชาติอันทรงเกียรติในสหรัฐฯ ซึ่งทำให้เขากลายเป็นชาวเม็กซิกันคนแรกที่ได้รับรางวัลนี้
ก่อนวันรับรางวัล ซิลเวริโอตัดสินใจพาครอบครัวเดินทางกลับไปยังกรุงเม็กซิโกซิตี ทว่าการกลับคืนสู่แผ่นดินแม่ครั้งนี้กลับทำให้สภาพจิตใจของเขาเริ่มสั่นคลอน โลกแห่งความจริงค่อยๆ หลอมรวมเข้ากับความฝัน ภาพนิมิต และภาพหลอนเหนือจริง ซิลเวริโอต้องเผชิญหน้ากับความทรงจำอันเจ็บปวดเรื่องการสูญเสียลูกชายคนแรกที่เสียชีวิตหลังลืมตาดูโลกได้เพียงวันเดียว รวมถึงความรู้สึกผิดต่อรากเหง้า วัฒนธรรม และสังคมเม็กซิโกที่เขาทอดทิ้งไปเพื่อแสวงหาความรุ่งเรืองในดินแดนตะวันตก
ตลอดการเดินทาง ซิลเวริโอได้สนทนากับวิญญาณของพ่อผู้ล่วงลับ ยืนประจันหน้ากับ เอร์นัน กอร์เตส ผู้พิชิตชาวสเปนบนกองซากศพของชาวแอซเท็ก และร่วมงานปาร์ตี้เฉลิมฉลองที่กลายเป็นการสอบสวนตัวตนและชื่อเสียงของตนเอง ทั้งหมดนี้นำพาเขาไปสู่การคลี่คลายปริศนาอันลึกซึ้งเกี่ยวกับการดำรงอยู่ ความตาย และความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังภาพมายาของชีวิต
สุนทรียะแห่งภาพเคลื่อนไหวไร้รอยต่อ ปรัชญาพุทธศาสนา และสัจนิยมมหัศจรรย์
Bardo (2022) ได้ชื่อเรื่องมาจากคำว่า “บาร์โด” (Bardo) ในปรัชญาพุทธศาสนาแบบทิเบต ซึ่งหมายถึง “ภาวะก้ำกึ่งระหว่างความตายและการเกิดใหม่” งานกำกับภาพระดับปรมาจารย์ของ ดาริอุส คอนจิ (Darius Khondji) ใช้เลนส์มุมกว้างพิเศษ 65 มม. สร้างมิติภาพที่บิดเบี้ยว ลื่นไหล และชวนพิศวง ช็อตลองเทกยาวที่เคลื่อนกล้องผ่านห้องโถง ผืนทราย และเงาแดด สะท้อนความรู้สึกเหมือนผู้ชมกำลังล่องลอยอยู่ในความฝันของตัวละคร
ความยอดเยี่ยมสูงสุดของภาพยนตร์เรื่องนี้คือ การคารวะภาพยนตร์คลาสสิกอย่าง 8½ ของ เฟเดริโก เฟลลินี และ The Mirror ของ อันเดร ทาร์คอฟสกี โดยอินญาริตูใช้มันเพื่อสะท้อนวิกฤตวัยกลางคน ความกระอักกระอ่วนของชนชั้นปัญญาชน และประวัติศาสตร์บาดแผลของเม็กซิโก การแสดงของ แดเนียล คิมิเนซ กาโช ถ่ายทอดความสับสน ความเหนื่อยล้า และความอ่อนไหวลึกซึ้งได้อย่างน่าทึ่ง
ทำไมถึงเป็นภาพยนตร์ที่คุณต้องไปเป็นพยานด้วยตัวเอง?
- ผลงานที่เปิดเปลือยหัวใจที่สุดของ อเลฮานโดร จี. อินญาริตู: การเดินทางสำรวจจิตสำนึก ความทรงจำ และความตายที่ลึกซึ้งที่สุดในชีวิตของผู้กำกับ
- งานภาพระดับมาสเตอร์พีซโดย ดาริอุส คอนจิ: ช็อตมุมกว้างสุดอลังการที่สร้างสรรค์ภาษาภาพยนตร์ได้อย่างไร้ขอบเขต (เข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาถ่ายภาพยอดเยี่ยม)
- การผสมผสาน Magical Realism และประวัติศาสตร์: การผูกโยงความเจ็บปวดส่วนตัวเข้ากับโศกนาฏกรรมของชาติเม็กซิโก
- การแสดงชั้นครูของ แดเนียล คิมิเนซ กาโช: การแบกรับหนังทั้งเรื่องด้วยการถ่ายทอดอารมณ์ที่ซับซ้อนและลื่นไหล
- ผลงานขึ้นหิ้งสำหรับคอหนัง Surrealism, Art House, Drama, Philosophy, Mexican Cinema: ภาพยนตร์ศิลปะชั้นสูงที่ท้าทายความคิด ละเมียดละไม และมอบประสบการณ์ทางภาพยนตร์ที่ยากจะลืมเลือน
