The Wandering Moon (2022) “รัก”พาตัว – สายสัมพันธ์ไร้ชื่อเรียก ตราบาปสังคมที่ตัดสิน และบาดแผลในจิตใจที่พระจันทร์ลอยคว้างยังคงเข้าใจ
ในฐานะนักวิจารณ์และผู้สร้างสรรค์ผลงานภาพยนตร์ที่ติดตามดราม่าจิตวิทยาสัญชาติญี่ปุ่น (Japanese Psychological Drama) งานดัดแปลงนวนิยายรางวัลชนะเลิศ Japan Booksellers’ Award ประจำปี 2020 ของ นางิระ ยู (Yuu Nagira) และผลงานกำกับอันประณีต บีบคั้นหัวใจของ อีซังอิล (Lee Sang-il จาก Villain, Rage) The Wandering Moon (2022) หรือในชื่อภาษาญี่ปุ่น 流浪の月 (Rurou no Tsuki) ใช้ชื่อสากลว่า Wandering นำแสดงโดย ฮิโรเสะ ซึสึ (Suzu Hirose), มัตสึซากะ โทริ (Tori Matsuzaka), โยโกฮามะ ริวเซย์ (Ryusei Yokohama) และ ทาเบะ มิคาโกะ (Mikako Tabe) คือภาพยนตร์ดราม่าระดับมาสเตอร์พีซที่ท้าทายกรอบศีลธรรม สำรวจความสัมพันธ์ที่ไม่อาจนิยาม และตั้งคำถามอย่างรุนแรงต่อ “ความหวังดีอันเป็นพิษ” ของสังคมที่พร้อมจะแปะป้ายตราหน้าผู้อื่นโดยไม่เคยรับฟังความจริง
เรื่องย่อ: ความสงบสุข 2 เดือน สู่คดีพรากผู้เยาว์ และการหวนกลับมาพบกันของสองดวงวิญญาณ
เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นในค่ำคืนฝนตกของปีหนึ่ง “ซาราสะ” เด็กหญิงวัย 10 ขวบ นั่งตากฝนอยู่ตามลำพังในสวนสาธารณะ เธอไม่อยากกลับบ้านเพราะต้องทนทุกข์จากการถูกล่วงละเมิดและถูกทอดทิ้งในบ้านของป้า ณ ที่แห่งนั้น “ฟูมิ” (รับบทโดย มัตสึซากะ โทริ) นักศึกษาหนุ่มวัย 19 ปี ผู้เงียบขรึมและมีปมฝังลึก ได้ยื่นร่มให้เธอ เมื่อเขารับรู้ว่าเด็กหญิงไม่อยากกลับบ้าน ฟูมิจึงชวนเธอมาพักที่อะพาร์ตเมนต์ของเขา ตลอดระยะเวลา 2 เดือน ทั้งคู่ไม่ได้มีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวแม้แต่น้อย หากแต่เป็นช่วงเวลาอันแสนบริสุทธิ์และปลอดภัยที่สุดในชีวิตของเด็กหญิง ทว่าโลกภายนอกกลับตัดสินว่านี่คือ “คดีลักพาตัวเด็ก” ฟูมิถูกตำรวจจับกุมและถูกสังคมตราหน้าว่าเป็นพวกใคร่เด็ก (Pedophile) ในขณะที่ซาราสะถูกแปะป้ายว่าเป็น “เหยื่อผู้น่าสงสาร” ตลอดไป
15 ปีต่อมา ซาราสะ (รับบทโดย ฮิโรเสะ ซึสึ) พยายามใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดาและทำงานร้านอาหาร เธอมีแฟนหนุ่มฐานะมั่นคงอย่าง “เรียว” (รับบทโดย โยโกฮามะ ริวเซย์) ที่กำลังวางแผนจะแต่งงานกัน ทว่าเรียวกลับเป็นคนที่มีพฤติกรรมควบคุม หวาดระแวง และใช้ความรุนแรง
วันหนึ่ง ซาราสะได้บังเอิญพบกับฟูมิอีกครั้ง ซึ่งปัจจุบันเขาเปิดร้านกาแฟเล็กๆ อันเงียบสงบ การกลับมาเจอกันทำให้ประกายแห่งความปลอดภัยและความเข้าใจในอดีตถูกจุดขึ้นมาอีกครั้ง แต่เมื่อเรียวและคนรอบตัวล่วงรู้ว่าชายคนนี้คือ “ผู้ต้องหาคดีลักพาตัว” ในอดีต กระแสความเกลียดชัง การประจานบนโลกออนไลน์ และการคุกคามทางสังคมจึงปะทุขึ้นมาบดขยี้ชีวิตของทั้งคู่อีกคำรบ ทำให้ซาราสะและฟูมิต้องตัดสินใจว่าจะยอมจำนนต่อคำพิพากษาของคนทั้งโลก หรือจะจับมือกันก้าวข้ามตราบาปเพื่อยืนยันพื้นที่ปลอดภัยของหัวใจตนเอง
จุดเด่นและมิติเชิงภาพยนตร์ที่ไม่ควรมองข้าม
The Wandering Moon (2022) โดดเด่นด้วย การชำแหละความรุนแรงของ “การตัดสินจากสายตาคนนอก” (The Violence of Societal Sympathy) ผู้กำกับ อีซังอิล แสดงให้เห็นว่าความทรมานที่แท้จริงของตัวละครไม่ได้เกิดจากเหตุการณ์เมื่อ 15 ปีก่อน แต่เกิดจาก “ความปรารถนาดีจอมปลอม” ของคนในสังคมที่ไม่ยอมให้ซาราสะหลุดพ้นจากการเป็นเหยื่อ ทุกคนพยายามคิดแทน ตัดสินแทน และปฏิเสธที่จะฟังความจริงจากปากของเธอ สังคมต้องการให้ฟูมิเป็นปีศาจเพื่อให้พวกเขารู้สึกว่าตนเองเป็นคนดีที่มีศีลธรรม
ความยอดเยี่ยมของภาพยนตร์เรื่องนี้คือ งานกำกับภาพระดับปรมาจารย์โดย ฮงคยองพโย (Hong Kyung-pyo) ผู้กำกับภาพชื่อดังชาวเกาหลีใต้จาก Parasite และ Burning ที่มาร่วมสร้างสรรค์สุนทรียศาสตร์ การจัดแสง แสงสะท้อนของละอองฝน ผิวน้ำ และความมืดมนในพื้นที่จำกัด สื่อสารอารมณ์ความเหงา ความเปราะบาง และการดิ้นรนของมนุษย์ได้อย่างวิจิตรตระการตา ควบคู่ไปกับการแสดงที่ทุ่มเทของ ฮิโรเสะ ซึสึ และ มัตสึซากะ โทริ (ซึ่งยอมลดน้ำหนักอย่างฮวบฮาบเพื่อบทนี้) ที่สื่อสารความเจ็บปวดผ่านสายตาได้อย่างไร้ที่ติ
ไฮไลต์สำคัญที่ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้คุ้มค่าแก่การรับชม
- การแสดงระดับมาสเตอร์พีซของทีมนักแสดงหลัก: การถ่ายทอดความบอบช้ำทางจิตใจของ ฮิโรเสะ ซึสึ ปะทะความเปราะบางและแบกรับความลับทางร่างกายของ มัตสึซากะ โทริ
- การพลิกบทบาทดาร์กสุดขั้วของ Ryusei Yokohama: ในบทบาทแฟนหนุ่มที่เผยด้านมืด พฤติกรรม Toxic และการใช้ความรุนแรงในครอบครัวได้อย่างน่ารังเกียจและทรงพลัง
- งานภาพชั้นครูจากผู้กำกับภาพ Parasite: งานซีเนมาโตกราฟีที่ถ่ายทอดทุกช็อตออกมาเหมือนภาพวาดที่เต็มไปด้วยความรู้สึก
- นิยามความสัมพันธ์ที่ไม่จำเป็นต้องมีคำจำกัดความ: การสำรวจความผูกพันที่ก้าวข้ามความรัก พ่อลูก พี่น้อง หรือมิตรภาพ แต่คือการเป็น “ที่พึ่งสุดท้ายทางจิตวิญญาณ” ของกันและกัน
- ความบันเทิงที่ตอบโจทย์คอหนังแนว Psychological Drama, Japanese Cinema, Complex Human Relationships และ Book Adaptation: งานดราม่ารสชาติขมขื่นแต่ตราตรึงใจ ที่ชวนให้ตั้งคำถามต่อบรรทัดฐานความถูกต้องในสังคมอย่างลึกซึ้ง
