Whether the Weather Is Fine (2021) – เศษซากซูเปอร์ไต้ฝุ่นไฮยาน ความหวังกลางซากปรักหักพัง และความเหนือจริงของการอพยพหนีตาย
ในฐานะนักวิจารณ์และผู้สร้างสรรค์ผลงานภาพยนตร์ที่ติดตามงานภาพยนตร์แนวดราม่า-เซอร์เรียลลิสม์สะท้อนภัยพิบัติและจิตวิญญาณมนุษย์ (Surrealist Disaster Drama & Social Realism Masterpiece) มาอย่างต่อเนื่อง Whether the Weather Is Fine (2021) หรือชื่อภาษาตากาล็อก Kun Maupay Man It Panahon ผลงานการกำกับภาพยนตร์ขนาดยาวเรื่องแรกของ คาร์โล ฟรานซิสโก มานาทัด (Carlo Francisco Manatad) คือหนึ่งในภาพยนตร์ฟิลิปปินส์ที่สร้างปรากฏการณ์ในเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติอย่าง โลคาร์โน (Locarno Film Festival) ภาพยนตร์เปี่ยมด้วยการถ่ายทอดภาพหลังภัยพิบัติอันทรงพลัง, สุนทรียศาสตร์แบบเหนือจริง (Magical Realism), และการสะท้อนความดิ้นรนของมนุษย์เพื่อเอาชีวิตรอดหลังการพัดถล่มของซูเปอร์ไต้ฝุ่นไห่เยี่ยน (Haiyan) ในเมืองทักโลบันเมื่อปี 2013
เรื่องย่อ: เศษซากเมืองทักโลบันกับทางเลือกระหว่างการหนีไปมะนิลาหรือตามหาคนที่รัก
เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพัง โคลนตม และศพไร้ญาติหลังการพัดถล่มของซูเปอร์ไต้ฝุ่นไห่เยี่ยนที่กวาดล้างเมืองทักโลบันจนราบเป็นหน้ากลอง “มิเกล” (Miguel) ชายหนุ่มผู้รอดชีวิต ตื่นขึ้นมาพบกับเมืองที่ไร้ระเบียบ ไร้อาหาร และไร้การเยียวยา เขาได้ยินข่าวลือว่ามีเรือของกองทัพเรือเตรียมเทียบท่าเพื่ออพยพผู้ประสบภัยไปยังกรุงมะนิลา ซึ่งเป็นความหวังเดียวในการเริ่มต้นชีวิตใหม่
มิเกลพยายามออกตามหาแม่ของเขา “นอร์มา” (Norma) และแฟนสาว “อันเดรอา” (Andrea) เพื่อพาทั้งคู่ขึ้นเรือหนีออกจากนรกบนดินแห่งนี้ ทว่าเส้นทางเต็มไปด้วยความโกลาหลและภาพสะท้อนจิตใจอันแตกสลายของผู้คน เมื่ออันเดรอาปฏิเสธที่จะยอมแพ้และต้องการขึ้นเรือไปมะนิลา ขณะที่นอร์มาปฏิเสธที่จะจากไปเพราะต้องการตามหาสามีที่หายสาบสูญ มิเกลจึงต้องติดอยู่ตรงกลางระหว่างความปรารถนาในการหนีรอด ความผูกพันในครอบครัว และภาพหลอนเหนือจริงที่เกิดขึ้นรอบตัว
จุดเด่นและมิติเชิงภาพยนตร์ที่ไม่ควรมองข้าม
Whether the Weather Is Fine (2021) โดดเด่นด้วย การถ่ายทอดภาพภัยพิบัติผ่านสายตาแนวเหนือจริง ตลกร้าย และความพิลึกพิลั่นของสภาพแวดล้อม (Absurdist Atmosphere & Haunting Surrealism) แทนที่จะเล่าแบบหนังภัยพิบัติฮอลลีวูดทั่วไป ผู้กำกับเลือกนำเสนอภาพผู้คนเต้นรำ การร้องเพลงสรรเสริญ และพฤติกรรมแปลกประหลาดของผู้ประสบภัย เพื่อขับเน้นสภาวะช็อกทางจิตใจ (Trauma) ผสานกับการแสดงอันยอดเยี่ยมของ แดเนียล ปาดิลลา (Daniel Padilla) ซูเปอร์สตาร์หนุ่มแห่งฟิลิปปินส์ในบทมิเกล ปะทะบทบาทกับ ชารีน ซานโตส (Charo Santos-Concio) ในบทแม่ผู้ตรอมตรอม และ แรนซีย์ ฟรองซัวส์ (Rans Rifol) ในบทแฟนสาวสายแกร่ง
ความยอดเยี่ยมของภาพยนตร์เรื่องนี้คือ การสะท้อนความล้มเหลวในการจัดการภัยพิบัติและการดิ้นรนของคนตัวเล็กๆ (A Piercing Critique of Neglect and a Poetic Tribute to Human Resilience) หนังฉายภาพการถูกทอดทิ้งจากระบบราชการและความอยุติธรรมทางสังคม ทว่าใต้ความเจ็บปวดนั้น หนังยังคงเฉลิมฉลองให้กับความไม่ยอมจำนนและความหวังในการมีชีวิตอยู่ต่อไปของชาวฟิลิปปินส์
ไฮไลต์สำคัญที่ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้คุ้มค่าแก่การรับชม
- การพลิกบทบาทครั้งสำคัญของ Daniel Padilla: การสลัดภาพลักษณ์พระเอกไอดอลสู่บทบาทชายหนุ่มผู้เผชิญหน้ากับความสูญเสียได้อย่างลึกซึ้ง
- การแสดงอันทรงพลังของ Charo Santos-Concio: การถ่ายทอดความโศกเศร้าและความดื้อรั้นของแม่ได้อย่างสะเทือนอารมณ์
- งานภาพและงานกำกับศิลป์จำลองเมืองทักโลบัน: สุนทรียภาพแห่งความพังทลาย โทนภาพสีหม่น และความสมจริงของพื้นที่ประสบภัย
- ความบันเทิงที่ตอบโจทย์คอหนังแนว Art House, Festival Film, Surreal Drama และ Southeast Asian Cinema: ภาพยนตร์คุณภาพรางวัลที่มอบประสบการณ์แปลกใหม่ ลึกซึ้ง และท้าทายอารมณ์คนดู
